Bez owijania
Historia powstania Specimen Hunter, kto za nim stoi, co udało się osiągnąć w 2025 roku i w jakim kierunku podąży jeden z najczęściej komentowanych projektów nie tylko w Europie.
Co właściwie oznacza Specimen Hunter? Dlaczego właśnie te słowa i jak można je zdefiniować?
Czy to łowca, który specjalizuje się w największych egzemplarzach? A może ten, który wybiera rzadkie lub mniej spotykane gatunki—ryby charakterystyczne swoim zachowaniem lub walecznością? Albo po prostu cichy wariat, dla którego każdy połów jest czymś jedynym w swoim rodzaju?
Te słowa wybrałem właśnie z powodu tego rozdarcia. Nie ma wędkarza, który by ich w sobie nie nosił, który by ich nie znał. Każdy z innego powodu, każdy z własną historią. A jednak na końcu brzmią tak samo dla wszystkich wędkarzy, bez względu na język, miejsce czy kulturę.
Nazywam się Michal Jakoubek i stoję za tym projektem. Stoję za jego wizją, kierunkiem oraz każdym kodem i słowem, które do was trafia.
Długo się wahałem, czy napisać te słowa. Mogą być ryzykowne. Ale jestem człowiekiem, który lubi mieć czyste konto—co w sercu, to i na języku. I jak być może zauważyliście, właśnie o to w tym projekcie chodzi. Nie udaje czegoś, czym nie jest.
Historia
Jestem zwykłym chłopakiem z małej wioski w Czechach. Nie jestem żadną osobistością, nie jestem sławny ani bogaty. Po prostu chłopak – może trochę zbyt wielki marzyciel. Ale mam jedną cechę, która to wszystko zmienia: lubię spełniać swoje marzenia.
Po raz pierwszy spotkałem się z wyrażeniem „Specimen Hunter” ponad dziesięć lat temu, w książce *Polowanie na okazy* autorstwa Jensa Bursella. To wyrażenie wryło mi się głęboko pod skórę i z biegiem lat zapuszczało się coraz głębiej. Po prostu czekało na właściwy moment. A ten nadszedł właśnie w 2025 roku, w bardzo szczególnych i być może wręcz nieuniknionych okolicznościach.
Tak to zazwyczaj bywa. Biegniemy swój życiowy maraton, dopóki coś nas nie zatrzyma, i rzadko kiedy jest to meta. Ja zatrzymałem się niedawno. Miałem trzydzieści osiem lat i nie było to zatrzymanie dobrowolne. Zatrzymało mnie moje własne ciało, które powiedziało dość, tak dalej już nie, a żeby upewnić się, że potraktuję sytuację wystarczająco poważnie, zafundowało mi kolejne sześć lat takiego piekła, jakiego nie życzyłbym nikomu.
Sześć lat szarości, sześć lat tkwienia na dnie i rozmyślania o życiu. Dzisiejsze czasy są dziwne. Nieustannie za czymś gonimy, biegniemy i przyspieszamy, nasza głowa próbuje przekroczyć własne granice, aż w końcu upadamy, a nie każdy ma szczęście, by się podnieść. Ja zacząłem się podnosić, być może była to druga szansa, i minął kolejny cały rok, zanim byłem w stanie znów stanąć na nogach. Może jeszcze nie stoję całkiem prosto, ale z każdym dniem się podnoszę, a nowy cel odgrywa na tej drodze ogromną rolę.
Cenna lekcja, jeden z wielu filarów
Mój stan zdrowia i późniejsza walka o powrót do życia były chyba najważniejszym punktem zwrotnym i kamieniem milowym. Po tylu latach umysł traci wszystko, co w życiu uznajemy za oczywiste. Kolory wokół bledną, powietrze traci zapach, słońce swoją siłę. Każda chwila boli, a świadomość walczy tylko o przetrwanie. Z czasem znika radość z rzeczy codziennych, wyjątkowych, a nawet z samego życia. Gdy zacząłem odlepiać sa od dna, byłem presne w tym momencie i nie byłem w stanie przypomnieć sobie niczego, co sprawiało mi radość. A mimo to szedłem dalej i miałem nadzieję. A kiedy już przestałem się tylko topić, zacząłem szukać sensu i kierunku.
Może to smutne, że po czterech dekadach istnienia człowiek wciąż nie wie, czego chce i dokąd zmierza. Ale patrząc wstecz, jestem za to wdzięczny. Może musiałem dojrzeć i dorosnąć — i teraz presne viem, czego od życia chcę.
Kiedy nie wiesz, od czego zacząć, to trudne. Najpierw próbujesz szukać rzeczy, które dają ci radość i spełnienie. Ja na początku nawet ich nie pamiętałem, co wszystko jeszcze bardziej utrudniało. Ale w końcu, po dniach i tygodniach rozmyślań, zaczęły znów wypływać na powierzchnię.
Układanka
Wybierzmy się teraz na krótką podróż w czasie, żeby lepiej zrozumieć kontekst.
Od pierwszych chwil, gdy jako dziecko zacząłem chodzić i postrzegać świat wokół siebie, uległem urokowi natury—roślin i zwierząt. Już od najmłodszych lat byłem zakochany w pięknie, które nas otacza. Obserwowałem każde żywe stworzenie i cieszyłem się tą doskonałością. Studiowałem zwierzęta, te współczesne i wymarłe, kochałem przygody, a każda przygoda niesie ze sobą opowieści. Miłość do natury doprowadziła mnie także do wędkarstwa. Od obserwowania podwodnego życia w strumyku pod domem, przez budowanie tam i łowienie rękami, aż po włóczęgi z szpulką żyłki, korkowym spławikiem i robakiem, aż do wędkarza, którym jestem dziś. Połączyło się to, co nieuniknione—wędkarstwo i zachwyt nad naturą wokół nas, który właśnie nad wodą odczuwam najsilniej. Od dzieciństwa towarzyszyły mi książki i encyklopedie, później także filmy dokumentalne. To wszystko wciąż mnie wypełnia i nie przestaje zadziwiać. Gdy to wszystko zliczę, dochodzę do czegoś nieuniknionego. Z łowcy okazów stałem się także łowcą chwil. Coraz silniej czuję potrzebę zapisywania, przechowywania i przekazywania dalej tego, co przeżywam. Czuję, że tak, jak te chwile vnímam, muszę i chcę się nimi dzielić. I mam nadzieję, że sprawią innym tyle radości, ile przynoszą mnie, gdy staną się ich częścią.
Minęło już dwadzieścia lat, odkąd lustrzanka stała się stałym towarzyszem moich przygód, a to, co początkowo było statycznym obrazem, z czasem przerodziło się w świat ruchu. To, czym się kiedyś zachwycałem, mogłem nagle zacząć tworzyć sam. Do tego doszło także pisanie, które zawsze było mi bliskie.
Książki czytam przez całe życie, codziennie. Może dlatego tak naturalne jest dla mnie przelewać swoje opowieści na papier. Wydaje mi się to proste i oczywiste—wziąć wszystkie emocje i po prostu pisać. W tej chwili jestem tylko ja, pióro i papier. Nie czuję czasu, nie czuję ciała, nie czuję niczego, jakby świat przestał istnieć i ja wszedł w rodzaj transu. Stan, w którym na nowo przeżywam swoje przygody—i to daje mi więcej niż cokolwiek innego. Są pisarze, którzy piszą dla ludzi, dopasowując język i styl. Ja nie. Piszę dla siebie, tak jak czuję, że powinienem. I nawet gdyby nikt tego nie czytał, nadal bym pisał. Może to właśnie ta naturalność sprawia, że moje teksty są czytane i że dzięki wam stają się siłą napędową mojej twórczości.
Mamy więc miłość do natury, fascynację wszystkim, co żyje, książki, pisanie, fotografię, tworzenie filmów i zachwyt filmowym stylem oraz dokumentem. Czego jeszcze brakuje, by stało się to prawdziwym powołaniem?
Złość, poczucie niesprawiedliwości, rozpacz.
Nieoczekiwane? Tak.
Ale to logiczne następstwo. Wszystkie moje życiowe tęsknoty i ukochane piękna zaczęły znikać. Świat wokół nas zaczął umierać, a to, co kiedyś tak kochałem, dziś istnieje już tylko w mojej pamięci.
Strumień, przy którym jako dziecko się bawiłem, był przejrzysty, pełen raków, ryb, owadów i życia. Dziś to betonowy rów—śmierdzący, martwy, pozbawiony życia.
Tak samo rzeczka płynąca niegdyś obok naszej wsi. Zniknęły lasy, łąki, zwierzęta.
W ich miejscu wyrosły osiedla, hale, magazyny. Jest nas coraz więcej, a płaci za to to, co najcenniejsze—przyroda.
W dużej mierze to nieuniknione. Ale dlaczego ta bezduszność ponad to, co konieczne?
Jako jednostki tylko bierzemy i niszczymy, nie mamy potrzeby niczego oddawać. Zachowujemy się jak panowie świata—i czasy nam jeszcze przyklaskują.
Zniknęła pokora, przyzwoitość, powaga.
W tym uczestniczyć nie zamierzam. Nie jestem ekologicznym aktywistą ani przewrażliwionym człowiekiem.
To coś, co kiedyś nazywało się zdrowym rozsądkiem.
No więc jestem. Oto ja—bez filtrów, bez pozy, bez udawania. Oto cała układanka. Życie zmusiło mnie do zatrzymania się, do uświadomienia sobie, co naprawdę się liczy, i dało mi szansę zacząć od nowa. Wziąłem wszystko, co ma dla mnie sens, rozłożyłem to na stole i patrzyłem, jak zaczyna do siebie pasować. Tak właśnie powstał Specimen Hunter—platforma dla ludzi i wędkarzy, którzy to widzą, czują albo postrzegają podobnie.
Czym więc jest Specimen Hunter?
Jesteśmy platformą, która ma gdzieś nowoczesne trendy, marketingowy bełkot i współczesny balast. Jesteśmy ekosystemem dla wszystkich, którzy pragną zmiany i treści głębszej niż ta, która znika po tygodniu. Tak jak kawałki mojej własnej układanki, przynosimy wam historie i przygody z całego świata. Nasza telewizja nie pójdzie drogą konsumpcyjnego YouTube’a, lecz obierze kierunek filmowej i dokumentalnej opowieści. Nasze artykuły opowiadają historie z różnych zakątków świata—i co najważniejsze, w twoim ojczystym języku. Ale to, co łączy wszystko, to najcenniejszy element—ty. Bez ciebie nie istniejemy.
Ten artykuł nie jest krótki i pewnie wielu z was zniechęci. Ale wierzę, że jest ważny, by wszystko zrozumieć. Teraz wiecie, kto za tym wszystkim stoi i kto wam to przynosi. Miałem wizję i od samego początku dokładnie widziałem wygląd i rytm strony. Pracowałem dniami i nocami, by nadać jej tę formę. To ciężar, ale jednocześnie wyzwolenie—mieć marzenie i patrzeć, jak się spełnia. Nie ma niczego więcej, o co bym mógł prosić.
Ale Specimen Hunter to już nie tylko Michal Jakoubek. To także moja żona, Erika—bez niej to wszystko nigdy by nie powstało. Jej wsparcie, cierpliwość i wyrozumiałość są wręcz niewiarygodne. Która inna kobieta z taką cichością patrzyłaby na to, jak jej partner inwestuje wspólne oszczędności w niepewny projekt— nie mówiąc już o czasie, który zamiast rodzinie poświęca właśnie temu? To również ona stoi za całą pracą związaną z mediami społecznościowymi, reklamami i kampaniami— za wszystkim, co przesuwa projekt naprzód i daje mu widoczność.
Ale żaden paneuropejski projekt na taką skalę nie poruszyłby świata wędkarstwa tylko na podstawie marzenia i jednego szaleńca.
Specimen Hunter może być napędzany moim potem i krwią, ale sam jestem niczym, nawet z najlepszym pomysłem.
To, że projekt jest teraz najczęściej omawianym w Europie, to zasługa was—wędkarzy i ludzi, którzy mnie wspierają.
Oprócz mojej żony jest także Lukáš Krása—szanowana ikona zarówno w Czechach, jak i za granicą.
Człowiek, który głęboko utożsamia się z ideą projektu, stał się jego częścią, użyczył mu swojego imienia i historii,
i jest ogromnym wsparciem—zarówno dla mnie, jak i dla całego przedsięwzięcia.
Jest też David Dauchy, który stał się nie tylko wsparciem i doradcą, ale i przyjacielem towarzyszącym mi niemal od samego początku.
Zdeněk Vašek DOC, który wierzy, że to, co buduję, ma wartość i zmierza we właściwym kierunku.
Wielu twórców pomaga nam przy treści—poza już wspomnianymi także Tomáš Barbar Chýlák, Karel Czehovský, Standa Pečený,
Dominik Mrkvička, Jarda Veselý i wielu innych, których materiały czekają jeszcze na publikację—w formie artykułów, filmów czy innego rodzaju wsparcia.
Specimen Hunter tworzą wędkarze—a każdy z was ma tu swoje miejsce, jeśli tylko będzie chciał. Wiele artykułów napisało już grono czytelników—wędkarzy takich jak wy. Nie stworzyłem przestrzeni dla pozowania, ego, influencerów ani znanych nazwisk. Stworzyłem przestrzeń dla wszystkich, którzy nie boją się podzielić. Niedawno usłyszałem opinię, że jeśli stawiasz na znane twarze w treściach, zyskujesz zasięg. Nie sposób temu zaprzeczyć. Ale taka treść nie jest nieskończona—a większość ludzi potem boi się iść inną drogą. Dobrymi opowieściami mogą dzielić się też zwyczajni wędkarze znad małych strumieni. Obawa, że to nie przyciągnie tłumów? Bzdura. Może nie przyniesie to tysięcy pustych odsłon, ale z pewnością wiele prawdziwych— takich, które mają wagę i znaczenie.
Sprzeczności
Zanim zacząłem pisać ten artykuł, poświęciłem czas na małe badanie i analizę. Jak Specimen Hunter postrzegany jest na świecie? Co ludzie o nas myślą? Jak reagują? Jak się o nas mówi? Muszę przyznać, że jestem zaskoczony i jednocześnie zachwycony. Jesteśmy najczęściej dyskutowanym projektem w Europie—na forach w Wielkiej Brytanii, Francji, Polsce, Niemczech, Czechach i na Słowacji. Projekt jest odbierany bardzo pozytywnie, wielu z was czeka z niecierpliwością, co będzie dalej. Mamy niesamowitą liczbę fanów. Pojawiają się jednak również sprzeczności. Najczęstsze dotyczą podejścia do reklam i współprac. Drugie—rozmiaru i trwałości projektu. A trzecie—naszej telewizji.
Przejdźmy do tego krok po kroku. Reklamy i współprace. Wielu z was uważa, że trzymanie się z daleka od firm i marek jest nie do utrzymania—i szczerze mówiąc, macie rację. Ale dla mnie wszystko zależy od podejścia. Specimen Hunter to projekt, marka, ekosystem. Jest inny i takim pozostanie. Nigdy nie poszedłbym najprostszą—w mojej ocenie krótkowzroczną—ścieżką, by zamienić go w brukowiec lub wystawę cudzych marek. Reklama nie musi dominować na ekranie, by mieć sens. Strategia reklamowa nie musi podążać za najnowszymi trendami, by zdobywać zasięgi. Reklama i marketing są dziś niezwykle dynamiczne. To, co działa dziś, nie zadziała jutro; strategii z 2024 roku nie użyjesz w 2025. Ale reklama jest też jak dobry film—i o tym wielu zapomina. Dobre filmy pozostają na zawsze; przeciętne żyją chwilę; mierne znikają bez śladu. Dobra reklama nie musi krzyczeć, by być widoczna; wystarczy, że jest dobrze umieszczona, ciekawa i przede wszystkim ma prawdziwych odbiorców. Reklamy i współprace partnerskie już są i będą częścią projektu—po prostu w inny sposób. Naszym kluczowym elementem w tym segmencie jest Backstage: miejsce, gdzie spotykają się marki i wędkarze. Miejsce, które działa jak żywy strumień dla marek, projektów i producentów, powiązane z częścią społecznościową strony. Z naszej strony wspierane konkursami i interakcjami. Treści są rozpowszechniane dalej w formie reportaży, porad i recenzji. Bez presji i z obiektywizmem. A wszystko to dodatkowo wspierane jest przez media społecznościowe, płatną promocję i reklamę. Nikt inny tego nie oferuje. Inni patrzą bardziej na zysk niż na zrównoważony rozwój. Specimen Hunter nigdy nie będzie związany z jedną marką czy produktem. To jest projekt—not ambasador innej marki. I to właśnie czyni go obiektywnym i wolnym.
Co dalej? Skala i zrównoważony rozwój. Powiedzmy sobie szczerze—tu rozstrzyga się wszystko. Utrzymanie treści i ich jakości to nie lada wyzwanie. Ale to również nie jest niemożliwe. Pomyślcie—kto by pomyślał, że za tym wszystkim stoi tylko jedna osoba? Specimen Hunter przeskoczył większość projektów w zaledwie siedem miesięcy. Jesteśmy pierwszą tego typu platformą na świecie. To, co wielu uważało za niemożliwe, dziś jest rzeczywistością. Treści, wizualna jakość, zasięg, społeczność. Obecnie jesteśmy dostępni w sześciu językach i w niezliczonych krajach—zarówno w Europie, jak i poza nią—a kolejne cztery języki są już w drodze. Każde tłumaczenie powstaje ręcznie. Żadnych maszyn, tylko naturalna opowieść. I dlaczego jestem pewien, że damy radę z treścią? Właśnie dzięki ludziom, którzy mnie otaczają, dzięki materiałom, które tworzą, oraz dzięki wam—którzy codziennie dołączacie. Szczerze mówiąc, ledwo nadążam z przygotowaniem kolejnych materiałów. Artykułów jest tak wiele, że moglibyśmy publikować nowy codziennie, ale obawiam się, że to odebrałoby im urok i znaczenie. A filmy? Mamy własną produkcję filmową, więc nie jesteśmy zależni od zakupu gotowych materiałów. Oczywiście, nie zamykamy się na to i korzystamy też z tej drogi, ale większość treści powstaje u nas. Mamy własne zespoły produkcyjne—i to właśnie sprawia, że nasza telewizja jest medium zrównoważonym.
I tym samym odpowiedziałem też na pytania dotyczące telewizji. Kierunek jest jasny: dokument w stylu filmowym, dokument z historią i emocją. To właśnie czyni dobry film prawdziwym filmem. Żadnych skrótów, żadnych szybkich rozwiązań—tylko najlepszy możliwy efekt.
Specimen w liczbach
Znacie już całą historię powstania, trochę też kierunek, wiecie, kto za tym stoi i jak się rozwijamy—ale jak to bywa w życiu, dziś jest 31 grudnia 2025 roku i czas na podsumowanie, ocenę i planowanie. Zaczynajmy więc.
Uruchomiłem platformę 11 maja 2025 roku—dokładnie 5 616 godzin temu, czyli 234 dni, nieco ponad 33 tygodnie i niespełna 8 miesięcy. W tym czasie opublikowano 68 artykułów, które przyciągnęły blisko 60 000 odwiedzających. Najwięcej odwiedzin pochodzi z: Czech, USA, Polski, Słowacji, Wielkiej Brytanii, Francji, Niemiec, Irlandii, Szwecji i Austrii—i wielu innych krajów spoza TOP 10, co pokazuje mapa demograficzna. Myślę, że to mówi samo za siebie. Kolejność może być jednak myląca, ponieważ wersje językowe były dodawane stopniowo. Obecnie w statystykach dominują Francja, Wielka Brytania, USA i Polska, a za nimi kolejne kraje. W ten sposób realizuje się cel, który na początku był często kwestionowany—wyrwanie się z ram „czeskiego projektu” i przesunięcie go na poziom paneuropejski. A patrząc na zasięg, jaki dziś mamy, bez przesady można mówić o demografii globalnej.
A co z naszymi mediami społecznościowymi? Kolejny temat do dyskusji. Dziś modne jest mierzenie wszystkiego za pomocą lajków i liczby obserwujących. Nasze profile rosną, a jak na czas istnienia projektu, rosną proporcjonalnie—ale te dane bywają bardzo mylące. Niestety, platformy wielojęzyczne są w tych statystykach mocno pokrzywdzone. Aby nasze profile nie wyglądały jak chaotyczna mieszanka, musieliśmy wybrać jeden język podstawowy—angielski. Jeśli jednak chcemy prowadzić kampanie i reklamy, musimy tworzyć treści we wszystkich wspieranych językach. Dlatego działamy poprzez tzw. dark posty—treści widoczne lokalnie w danym kraju i języku, ale niewidoczne na głównym profilu. Na szczęście mamy do dyspozycji szczegółowe raporty zaplecza—dokładnie te, które interesują partnerów i marki. Do czasu uruchomienia SH TV kluczowe są dla nas dwie platformy: Facebook i Instagram. Na Facebooku nasz content osiągnął 1,6 miliona wyświetleń i 14 000 interakcji. Na Instagramie: 157 000 wyświetleń i 6 000 interakcji. Obecnie, gdy głównym motorem strony jest magazyn, kierunek promocji jest jasny: nie promujemy profili, tylko samą treść. Ale wraz z uruchomieniem TV to się diametralnie zmieni.
Jak widać, Specimen Hunter to silny start-up w świecie wędkarstwa—nawet bez agresywnych czy kosztownych strategii reklamowych.
W niespełna osiem miesięcy zaszliśmy dalej niż większość stron internetowych przez kilka lat. Za wszystko to serdecznie dziękujemy i doceniamy wasze wsparcie. Nasz rozwój zależy wyłącznie od was i waszego zainteresowania.
A co nas czeka w nadchodzącym roku?
Będziemy dalej rozwijać zawartość magazynu—zarówno pod względem lokalizacji i autorów, jak i gatunków ryb oraz technik.
Prowadzimy rozmowy w sprawie kilku współprac, które pomogą nam tworzyć jeszcze więcej treści, przybliżą wam różne aspekty wędkarstwa i przyniosą tematyczne konkursy z nagrodami. Negocjujemy także partnerstwa z zagranicznymi magazynami—podobnie jak z czasopismem Rybářství, gdzie możecie zobaczyć wspólne publikacje—zarówno artykuły z Rybářství u nas, jak i nasze teksty w ich wersji drukowanej.
Prowadzimy również rozmowy z organizacjami zajmującymi się ochroną dzikich zwierząt, siedlisk i przyrody jako takiej. Z mojego punktu widzenia to jedno z najważniejszych zadań platformy.
Pracujemy nad filmami zarówno w kraju, jak i za granicą—wkrótce zobaczycie zapowiedzi, a potem premiery na Specimen Hunter TV. Szykuje się filmowe przeżycie, jakiego jeszcze nie było. Czeka na was kilka filmów i seriali, które was wciągną i nie wypuszczą.
Prowadzimy rozmowy z ambasadorami z innych krajów i wkrótce przedstawimy nowych członków zespołów. Jednocześnie zapraszam wszystkich, którzy chcieliby stać się częścią projektu. Każdy nowy głos i punkt widzenia wspiera rozwój platformy, a wraz z nią rosną także ci, którzy ją tworzą.
Zarówno w ramach telewizji, jak i magazynu możecie się spodziewać aplikacji mobilnej, która zapewni jeszcze lepsze wrażenia z odbioru treści.
Pomysłów i wizji jest oczywiście znacznie więcej, ale po co obiecywać coś, jeśli nie wiemy, dokąd zaprowadzi nas droga? Czas jest przewrotny, a 24 godziny na dobę to za mało na wszystko, co nas czeka.
Jeszcze raz chciałbym wam z całego serca podziękować—za ogromne zainteresowanie, za wiadomości i wsparcie, które dajecie nam każdego dnia, a także za historie, zdjęcia i artykuły, które z nami dzielicie. Każdego dnia jestem dumny z tego projektu, który narodził się jako odpowiedź na zmieniające się czasy, jako manifest jednego cichego marzyciela. Manifest, z którym utożsamiają się miliony innych. Wierzę, że rok 2026 będzie jeszcze silniejszy.
Rok 2025 dobiega końca i pozostaje dowodem na to, że nawet rzeczy pozornie niemożliwe mogą stać się rzeczywistością. Na rok 2026 życzę wam przede wszystkim zdrowia, spokoju i odwagi, by iść własną drogą—bo bez nich żaden projekt, sen ani kierunek nie ma prawdziwej wartości.
Najlepsze historie rozchodzą się po cichu. Od wody do wody. Od wędkarza do wędkarza. Dołącz do tych, którzy schodzą głębiej.
Zdobądź też historie i treści, których nie zobaczysz nigdzie indziej.
Subskrybuj wpisy