Księżycowy
Kolejna mała wyprawa z serii Karpiowe Dzienniki zabiera nas tym razem z powrotem nad niewielką rzekę Jihlava. Na jeden z jej spokojniejszych i bardziej odludnych odcinków, gdzie każdy karp jest małym zwycięstwem, a rzeka wciąż potrafi zaskoczyć.
Początkowo wcale nie miałem dziś jechać na ryby. Na dworze jest okropnie, parno i gorąco, więc siedzieć gdzieś nad wodą i się smażyć? Nie, dzięki. Tyle że czasem właśnie takie chwile same podejmują za nas decyzję. Po miejskim odcinku z poprzedniej wyprawy pozostał we mnie dziwny niesmak. Nie przez ryby ani wynik, raczej przez otoczenie. Rzeka płynęła tam między domami, drogami i chodnikami, była czytelna, prosta i aż nazbyt ucywilizowana. A ja nagle zapragnąłem znów zobaczyć jej drugie oblicze. Spokojniejsze, bardziej zarośnięte, ukryte gdzieś w dolinie, gdzie choć przez chwilę można odnieść wrażenie, że woda znów należy sama do siebie.
Ostatecznie częściowo pokonała mnie własna ciekawość, trochę naciski żony, ale przede wszystkim para smutnych ślepek. Minęły mniej więcej trzy miesiące, odkąd nasza sfora powiększyła się o kolejnego członka, a ja zyskałem nową towarzyszkę wypraw na ryby. Ma na imię Bae, jest suczką american staffordshire terriera i choć nie ma jeszcze nawet pięciu miesięcy, waży już dziewiętnaście kilo. Żaden tam szczeniak do noszenia w torebce, raczej mały czołg z oczami niewinnego aniołka. Na dzisiejsze łowienie wybieram więc miejsce jak najdalej od ludzi, ale jednocześnie takie, gdzie bez problemu dostanę się nad samą wodę i będę mógł mieć samochód praktycznie za plecami.
Camper fishing
Po niespełna godzinie docieramy nad wodę, w miejsce, które nie jest dla mnie zupełnie nowe, ale którego zdecydowanie nie mogę też uznać za zamknięty rozdział. Byłem tu już kilka razy i zawsze miałem poczucie, że przede mną leży ciekawy odcinek, którego wciąż nie potrafię właściwie rozgryźć. I właśnie na tym, po ostatniej miejskiej wyprawie, polega dla mnie jego sens. Nie chodzi o powrót na pewniaka. To raczej próba otwarcia kawałka rzeki, który kiedyś utkwił mi w głowie. Ten odcinek jest absolutnie przepiękny, ale zdecydowanie nie jest łatwy. Wszystko wskazuje na to, że ryb jest tu niewiele, a związek wędkarski nie prowadzi tu zarybień, podobnie niestety jak na kilku odcinkach powyżej. Z drugiej strony przynajmniej jest tu spokój od wędkarzy. Jeśli już człowiek na kogoś tu trafi, zazwyczaj jest to podobny wariat. Wędkarz, który ma nadzieję i wierzy w zapomniane klejnoty i tajemnice odludnych wód.
Rozpakowuję więc sprzęt i jak zwykle przygotowuję Pacific Tunę oraz Live System. W przeszłości zaliczyłem tu dwa albo trzy wypady, ale jak dotąd bez większych sukcesów. Od czasu do czasu pomylił się jakiś kleń, ale to wszystko. A właściwie wszystko do zeszłego roku. Mniej więcej o tej samej porze łowiłem tu wtedy na feeder, kiedy nastąpił brutalny odjazd. Ryba ruszyła z prądem, a ja nie miałem najmniejszych szans, żeby cokolwiek zrobić. Do dziś nie wiem, co to było za monstrum. I być może właśnie dlatego musiałem tu wrócić. Łowię na niewielkim zakręcie, gdzie koryto z głębokości około 1,1 metra opada do dołka, który miejscami ma niemal trzy metry. Nie jest szczególnie duży, ma zaledwie kilka metrów, ale dzięki temu uskokowi powstaje tu wyraźny prąd wsteczny, a właśnie takich miejsc szukamy na rzece. Oba zestawy posyłam więc prosto w niego. Jeden na środek, drugi pod uskok. Do każdego dorzucam mieszankę kulek proteinowych, kruszonej kukurydzy i pelletu halibutowego. Wędki leżą, miejscówka jest przygotowana, a teraz pozostaje już tylko pozwolić rzece pokazać, co skrywa.
Pies wędkarski
Wędki są na swoich miejscach, a ja wreszcie mogę na chwilę usiąść. Bae ma jednak trochę inne zdanie na temat odpoczynku nad wodą. Nie chce odejść od wędek i obserwuje każde ich drgnięcie. Może dlatego, że podczas naszych poprzednich wspólnych wypraw te kijki, których tak sumiennie pilnuje, od czasu do czasu wyciągały z wody ryby, a to interesowało ją jeszcze bardziej. Kto wie. W każdym razie również dzisiaj doskonale wie, co ma robić. Ona pilnuje wędek, ja pilnuję jej, a rzeka zapewne po cichu obserwuje nas oboje.
Jackpot
Zarzucam więc wędkę z powrotem, a przy okazji sprawdzam również drugi zestaw. Donęcam oba zestawy, a dla pewności mocuję też wędki do podpórek. W końcu gdyby przyszło jakieś ostrzejsze branie, nie chciałbym wracać do domu bez wędki. Hamulce mam tutaj skręcone naprawdę mocno, bo łowię zaledwie kawałek od powalonego drzewa. Ogólnie ta miejscówka jest dość hardkorowa. Jeśli weźmie karp i ruszy pod prąd, jestem OK. Jeśli pójdzie w stronę mojego brzegu, mam problem, wszędzie są rośliny wodne i masa gałęzi. Jeśli jednak ruszy z prądem, przepłynie przez drzewo, którego gałęzie sięgają aż do powierzchni, zaraz pod nim leży powalone drzewo pełne gałęzi, dalej jest zakręt i wysokie trzciny. Tam nie miałbym już żadnych szans, więc hamulce muszą być skręcone na maksa.
Zegarek pokazuje mi za pięć wpół do trzeciej, a ja się smażę. Bae śpi już pod samochodem, gdzie ma przyjemny chłód, a ja powoli pakuję drobiazgi. O trzeciej kończę i stąd znikam. W takim skwarze nawet kleń nie ma prawa się pojawić. Właśnie ładuję rzeczy do busa, kiedy odzywa się mój Delkim i zaczyna wyć jak oszalały. Szybko się odwracam i widzę, jak moja wędka wygina się na podpórkach, a ryba ostro odjeżdża pod prąd. Dopadam do niej i natychmiast czuję ten brutalny napór. To zdecydowanie karp i na pewno niemały. Nie odważę się jednak oceniać jego wielkości, bo to, co w tej rzece potrafi zrobić nawet trzykilowy karpik, jest wręcz niewiarygodne. Gdyby to była woda stojąca, powiedziałbym, że ma jakieś 10 kg. No cóż, zobaczymy. Ryba szaleje jak opętana i w ułamku sekundy jest już kilka metrów dalej. Cieszę się, że ruszyła pod prąd, a nie z prądem.
Nic z tego
Ta myśl ledwie zdążyła przemknąć mi przez głowę, a już żałuję, że w ogóle o tym pomyślałem. Karp nagle zmienia kierunek i z pełną siłą oraz prędkością rusza z prądem, przelatuje obok mnie i pędzi dalej. Z całej siły napieram na wędkę i czuję, że stąpam po bardzo cienkim lodzie. Tego zdecydowanie nie mam szans wygrać, wędka jest wygięta jak łuk aż po rękojeść, a wszystko pracuje na granicy wytrzymałości. Muszę odpuścić albo będzie po wszystkim. Oddaję więc trochę żyłki i jest pozamiatane. Karp przepływa przez drzewo po mojej prawej stronie, potem przez gałęzie powalonego drzewa i prosto w trzciny. Tutaj nie ma już miejsca na kompromisy. Mocno napieram na wędkę i mimo ryzyka wypięcia haka albo zerwania zestawu zatrzymuję karpia. Teraz muszę go stamtąd wyciągnąć, a jemu ani trochę się to nie podoba. Nie mam pojęcia, jak to się skończy, bo moja żyłka biegnie w tę i z powrotem przez wszystkie przeszkody, jakie tu są. Brzegiem nie mam szans za nim pójść, a do wody też nie wejdę, bo od razu mam tu trzy metry głębokości.
Opuszczam więc szczytówkę w dół i wyplątuję żyłkę z drzewa tuż nad powierzchnią, jednocześnie powoli przeciągając rybę nad drzewem leżącym w wodzie i czując tylko to nieprzyjemne tarcie. Karp miota się jak szalony w trzcinach i robi tam niezłe spustoszenie. Dzięki tej walce sam jednak toruje sobie drogę na zewnątrz. Teraz jest już w starym drzewie, a ja odzyskuję żyłkę kawałek po kawałku. Wszystko nadal mocno trze, ale wciąż jeszcze nie utknąłem. Nawet nie wiecie, jak bardzo cieszę się z mojego przyponu strzałowego z 15 metrów fluorocarbonu 0,50 mm. Gdybym miał tam tylko żyłkę główną albo plecionkę, już bym teraz klął. Powoli wyplątuję karpia także z ostatniej przeszkody i wreszcie jest wolny. Szybko rzucam pod nogi podbierak i próbuję naprowadzić do niego rybę, ale ta jeszcze kilka razy próbuje szczęścia i zabiera po parę metrów żyłki. Ma jednak pecha. Jestem więcej niż pewien, że hak trzyma solidnie, więc nie pozwalam jej już na nic więcej.
Księżycowy
Po kilku minutach zaciekłej walki jest już po wszystkim, a ja patrzę na pięknego karpia w swoim podbieraku. Od razu zaskakuje mnie jego długość. Zdecydowanie nie ma nawet 70 cm, więc i waga nie będzie oszałamiająca.
Jest wprawdzie ładnie zaokrąglony, ale mimo wszystko. Robię więc telefonem kilka szybkich zdjęć. Pies wędkarski oczywiście asystuje, podobnie przy ważeniu, podczas którego wskazówka przekracza nieco pięć kilo. Ta ryba jest naprawdę świetna. Wciąż nie jest to wprawdzie to, czego chciałbym kiedyś doczekać się na tej rzece, ale jak na górny odcinek i tutejsze warunki karp powyżej pięciu kilo ma już swoją wartość. A skoro o warunkach mowa, jeszcze większą radość sprawia mi sam ten odcinek. Ta ryba musi być tu już od jakiegoś czasu, a jak wspomniałem, tutaj się nie zarybia, więc to niemal jak wygrana. Taki mały jackpot.
Kiedy zaczynałem łowić na tej rzece, złożyłem sobie jedną małą obietnicę. Postanowiłem, że za każdym razem, gdy uda mi się tutaj złowić rybę powyżej 5 kg, dokładnie ją obfotografuję i nadam jej imię, tak po prostu dla siebie. Ten karpik nie wyróżnia się szczególnie budową, ma jednak coś, co rzuciło mi się w oczy już w podbieraku. Wokół oczu ma bardzo wyraźne wzory, niemal lśniące bielą. Poznajcie więc Księżycowego.
Może jeszcze kiedyś dopisze mi szczęście i spotkamy się ponownie przy nieco lepszej wadze. Mam tylko nadzieję, że nie trafi na kogoś, kto woli karpia na talerzu. Wyprawa zakończyła się więc lepiej, niż się spodziewałem, a ja wreszcie mam z tego odcinka karpia, dla którego naprawdę było warto. Jestem pewien, że wrócę tu jeszcze wiele razy, ale już nie w ramach naszych dzienników. One ruszają dalej, a skoro już jesteśmy przy rzekach, może spróbujemy jeszcze trzeciego odcinka. Oczywiście każdy odcinek to osobne łowisko. Do zobaczenia więc następnym razem w kolejnej części Karpiowych Dzienników.
Najlepsze historie rozchodzą się po cichu. Od wody do wody. Od wędkarza do wędkarza. Dołącz do tych, którzy schodzą głębiej.
Zdobądź też historie i treści, których nie zobaczysz nigdzie indziej.
Subskrybuj wpisy