Z Dziennika Nie-Zawodnika: Finał
Czasem trzeba przegrać zawody, by na nowo odnaleźć wodę.
O co tak naprawdę chodzi w naszym wędkarstwie? O liczbę złowionych ryb czy o ich rozmiar? A może o ciche chwile w naturze, kiedy człowiek stapia się z wodą i czasem? O spotkania, które przychodzą niespodziewanie, o przyjaźnie rodzące się gdzieś pomiędzy wiatrem, deszczem i ciemnością? A może chodzi o coś zupełnie innego, co trudno nazwać? Mógłbym zadać dziesiątki, a może i setki takich pytań, a mimo to byłby to tylko kolejny krąg na tafli wody. Jak w każdym hobby, jak na każdej ścieżce życia — odpowiedź zawsze będzie subiektywna i nierozerwalnie związana z osobą, która ją wypowiada. Każdy z nas ma inne wartości, inne cele, inny powód, by rano wstać i wracać nad wodę raz za razem. Dla niektórych samo podważenie czyjegoś zdania to już szczyt dyskusji, ale i to jest jedynie kolejna warstwa subiektywności na subiektywnym jądrze. Dlatego zostawiam ocenę tego tekstu — a może raczej opowieści, która z zawodami wiąże się już tylko luźno — wam. Wtedy sam czułem się rozdarty, niepewny, miotany kilkoma wrażeniami naraz. Dopiero z perspektywy czasu, w mojej typowej potrzebie nadawania sensu chaosowi, zostawiłem sobie w pamięci tylko to, co dobre.
Od przedmowy do wprowadzenia
Tydzień przed startem
Do startu zawodów został ledwie tydzień, a ja bezskutecznie próbuję wyrwać chwilę tylko dla siebie. W głowie wciąż krąży mi lista drobiazgów do ogarnięcia — sprzęt, kilka elementów zestawu, może jeszcze zanęta, sprawdzić, czego i gdzie brakuje. Tydzień to kiedyś był dla mnie absolutne minimum komfortu, jeśli chodzi o przygotowania. Taki podstawowy bufor — żeby wszystko przejrzeć, przemyśleć i zamówić, co trzeba. Ale jedno to coś zaplanować, a drugie to w ogóle się do tego planu w codziennym młynie dostosować. W pracy wtedy się działo, wracałem codziennie do domu zmęczony, z głową pełną innych spraw. Ostatecznie dopiero w niedzielę udało mi się przejrzeć wszystko, co sobie założyłem, i jeszcze tego samego wieczoru złożyłem zamówienie — świadomy, że dotrze najwcześniej w czwartek. Znowu na styk. Jak wszystko ostatnio.
Tydzień pod znakiem „jutra”
Dni do zawodów uciekają jeden po drugim, a ja wciąż tkwię w tym samym rytmie co tydzień wcześniej. Każdego ranka mówię sobie: dziś to ogarnę. Dziś wszystko przygotuję. Dziś w końcu siądę nad strategią. Ale każdy ten „dziś” rozlewa się na jutro, a jutro przesuwa się znów na kolejny dzień. W pewnym momencie nawet zastanawiam się, czy nie odpuścić startowego i po prostu zrezygnować z zawodów. Ostatecznie wkracza żona. Po prostu mówi, że jadę. Pewnie dlatego, że wie, iż gdybym nie pojechał, musiałaby tego słuchać jeszcze przez długie tygodnie. Słuchać czy nie — zna mnie dobrze. Wie, jak bardzo potrzebuję rzeczy, które trzymają mnie na powierzchni i choć trochę równoważą pracę, która pochłania większość mojego życia.
I tak mijają kolejne dni. Człowiek się dwa razy obejrzy i nagle jest czwartek — zawody tuż za rogiem, a ja w końcu zabieram się za przygotowania. Choć tak naprawdę tylko nadrabiam zaległości. Dziś dotarła wreszcie długo oczekiwana paczka, więc mogę uzupełnić zapasy. Ostatecznie nie potrzebuję pilnie żadnej zanęty, ale i tak coś wziąłem. A mówiąc „coś”, naprawdę mam na myśli niewiele. Chcę przetestować pływające sztuczne przynęty Dumbell Pop Up Fruity Squid w różowym kolorze. Dorzuciłem też neutralne Pacific Tuna i w końcu sięgnąłem po Goo, nad którym zastanawiałem się od dawna — wersję Smoke Spicy Squid. Do tego kilka drobiazgów do zestawów: krętliki, PVA i trochę ciężarków — bo tych nigdy za wiele.
Cały czwartkowy wieczór spędzam na pakowaniu — a w międzyczasie biegam do kuchni, żeby mieszać partikl. Gotuję mój sprawdzony, klasyczny miks, choć tym razem bez tygrysiego orzecha i rzepiku. Rzepiku, bo go po prostu nie mam i nie zdążyłem kupić, a tygrysiego, bo w tym równaniu po prostu teraz nie ma sensu. Prawie północ, gdy w końcu mogę powiedzieć, że wszystko gotowe. Zostało tylko czekać na jutrzejszy dzień.
Dzień D
Piątek — dzień zero. Start imprezy zaplanowano na godzinę piętnastą, a wszystko rusza od losowania stanowisk. Godzinę później zaczyna się właściwe łowienie. Mój plan? Być na miejscu około 14:30, żeby mieć chwilę na rozejrzenie się i złapanie oddechu. W tym roku skład jest zupełnie inny niż zwykle. Z naszej oryginalnej ekipy zostałem tylko ja. Jest jedna znajoma drużyna i jeszcze jedna, która pojawiła się tu pierwszy raz w zeszłym roku. Trochę mi szkoda — na chłopaków się cieszyłem, spotkania po roku miały swój urok i porządek. Ale z drugiej strony to też nowe wyzwanie. Tym razem będzie bardziej o samych zawodach, o nowych twarzach i świeżych doświadczeniach.
Tak jak w zeszłym roku, jeszcze wieczorem przygotowałem transmisję online, którą tak polubiliście. Dopracowałem kilka szczegółów i gotowe. W tym roku chciałem spróbować paru drobnych zmian, zobaczymy, co z tego wyjdzie. Sprzęt mam już prawie cały w samochodzie i powoli dopada mnie ta znajoma nerwowość. Myślę o tym, kto już tam będzie, kto w ogóle się pojawi, jakie stanowisko wylosuję — czy dobre, czy może takie na granicy grywalności, czy nie za blisko bufetu albo za daleko od toalety, czy ryby będą aktywne, czy prognoza pogody się sprawdzi. W głowie milion pytań, a ja mam tendencję, by analizować każde z nich. Oceniam każde możliwe miejsce z różnych stron i układam sobie w myślach strategie na różne scenariusze. Nie wiem, jak to mają inni, ale ja muszę być gotowy na każdą zmienną — dopiero wtedy czuję, że panuję nad sytuacją. W ten sposób uciekł mi cały resztę czasu — i nagle siedzę już w aucie, coraz bliżej wody.
Pogoda dziś naprawdę przyjemna — choć nie jestem pewien, czy równie przyjemna dla ryb. Przez ostatni tydzień warunki prawie się nie zmieniały: nocami temperatury spadają do około dziesięciu stopni, a w ciągu dnia utrzymuje się ciepło. Na ten weekend zapowiadają jeszcze większe ocieplenie. Obawiam się, że dla ryb to nie będą idealne warunki. Większość zapewne podniesie się do wyższych warstw i będzie trzymać się nad najgłębszą częścią zbiornika. W nocy może podejdą bliżej brzegów, ale ogólnie spodziewam się słabej aktywności.
Ponieważ łowię sam i potrzebuję zarówno spokoju, jak i sensownego dostępu do zaplecza, idealnym wyborem byłaby plaża — stanowiska od dziewiątego do jedenastego. Wiosną to świetne miejscówki, ale jesienią wszystko zależy raczej od tego, jaką trasę wybiorą ryby, niż od stałych stref aktywności. Gdybym miał wybierać wyłącznie pod kątem wędkarskim, najlepsze byłyby stanowiska od pierwszego do trzeciego — głęboka woda, strefa ciszy i duży obszar do obłowienia. Ale tam też jest największy ruch ludzi i gości, a toaleta najdalej — a kiedy jesteś sam, to naprawdę nie jest drobnostka. Stanowiska od czwartego do siódmego odpadają. Zbyt zależne od sąsiadów i wymagające absolutnej precyzji w rzutach. W zeszłym roku miałem czwórkę — i kto wie, jak mi poszło, ten zrozumie, dlaczego nie chcę tam wracać. Ósemka to mała, zarośnięta zatoczka, spokojna, z dopływem — ale dosłownie kilka metrów od punktu gastronomicznego, a to dla mnie koszmar. Ciągłe krzyki, alkoholowe zabawy i ja pośrodku tego wszystkiego. Zdecydowanie nie.
Zostawmy to jako niespodziankę. Osobiście wolałbym spróbować plaży i porządnie się przyłożyć. Dwa lata temu łowiłem na dziesiątce i poszło mi całkiem nieźle, ale to była wiosna, a ryby miały wtedy powód, żeby się tam pojawiać.
Losowanie
Po przyjeździe i powitaniu z większością uczestników, moje obawy wobec nowych twarzy szybko się rozwiały. Tak jak zawsze, atmosfera była przyjazna, a tylko garstka osób przyjechała z nastawieniem, że trzeba walczyć o każdy metr wody. Siedzę nieco z boku, obserwuję nowo przybyłych i jednym okiem zerkam na powierzchnię wody. Cisza — zero ruchu, zero oznak — aż tu nagle karp wyskakuje przy brzegu, gdzieś między stanowiskami cztery i pięć. Może jednak? Chciałbym się mylić i zobaczyć, że ryby naprawdę są aktywne. Z zamyślenia wyrywa mnie dopiero głos Łukasza, który wzywa wszystkich na losowanie. Szczerze mówiąc, nie do końca słuchałem — nie wiem, kto już co wylosował, może nawet nie zostało żadne z miejsc, na które liczyłem.
Sięgam do pojemnika i zastanawiam się, jak długo w ogóle czekać, zanim wyciągnie się los — czy człowiek czuje jakiś znak, czy to wszystko to czysty przypadek. W końcu chwytam pierwszy, którego dotknę. Zostaje w dłoni i wyciągam go na wierzch. Muszę się śmiać. Jeszcze chwilę temu żartowałem, że jeśli ktoś wylosuje plażę i nie będzie chciał tam siedzieć, bo za daleko po piwo, to chętnie się z nim zamienię. Teraz już wiem, że nie będę musiał. Historia się powtarza — mam stanowisko numer dziesięć, tak samo jak wtedy. Cieszę się. Ale trochę się też boję.
Jak to się skończy?
Start zawodów
Ponieważ musieliśmy chwilę poczekać na spóźnialskich, a ja sam straciłem trochę czasu na przeniesienie rzeczy na stanowisko, nie mam zbyt wiele przestrzeni na przygotowania. Jest 15:30, start za pół godziny i nikt nie chce mieć wędek na brzegu, gdy zabrzmi sygnał. Zaczyna się więc prawdziwy sprint: wypakować auto, rozstawić brolly, rozmieścić sprzęt, przygotować łóżko, przyszykować zanętę, wędki, zestawy… i kilka sekund po starcie już napinam żyłkę i wysyłam drugą wędkę do wody. Chyba nigdy jeszcze nie rozbiłem obozu tak szybko — działam już niemal jak maszyna. I jasne, ktoś mógłby najpierw rzucić zestawy, a potem ogarnąć obóz — ale ja tak nie potrafię. Muszę mieć wszystko na tip-top, inaczej w głowie mam totalny bałagan. Mój system, mój porządek. Po prostu świr.
Obie wędki poleciały pod przeciwległy brzeg, tam, gdzie zazwyczaj trzymają się ryby. Jedną położyłem tuż pod skarpą, na głębokości około metra. Drugą — nieco niżej, na krawędzi dwumetrowego rowu, który przebiega przez zbiornik jak płytka dolina. Rzut nie jest trudny — trudna jest precyzja. Zestaw musi spaść 50–70 centymetrów od brzegu. Pod haczyk idzie to, co mam już tu sprawdzone: nadipowany Pacific Tuna na jednej wędce i Equinox z Hot Chorizo oraz żółtym pop-upem przyciętym na kształt ziarenka kukurydzy na drugiej. Do obu zestawów dorzucam kilka rakiet z particlem i siadam, żeby obserwować wodę. Jak na łagodniejszy dzień, słońce naprawdę grzeje i znowu zaczynam podejrzewać, że będzie trudniej niż zwykle. Po godzinie zaczynam przygotowywać zestaw Chod Rig — jedna wędka zostaje pod brzegiem, drugą będę przestawiać i szukać ryb. Ten zestaw działa bardziej na ciekawość niż na głód karpia. W międzyczasie wrzucam coś na transmisję online i odpisuję na wiadomości — jest ich znacznie więcej, niż się spodziewałem. I muszę przyznać, że ta fala wsparcia mnie zaskoczyła. Może nawet wzruszyła. Widzieć, ile osób śledzi moją stronę, Facebooka, Instagrama... i do tego kilka osobistych odwiedzin — to paliwo, które pozwala jechać dalej. W tej chwili wiem, że to wszystko ma sens.
Zestawy są w wodzie od dwóch godzin, a staw milczy. Ani puknięcia, ani znaku. Zamieniam lewą wędkę na świeży zestaw, a na drugą zakładam Chod Riga z żółtym pop-upem. Tak okładam wodę aż do zmroku—wciąż bez najmniejszego brania. Czas między przerzutami wykorzystuję, żeby poznać sąsiadów. Na dziewiątce siedzą fajni chłopacy z teamu Dumist—często łowią i sami organizują podobne zawody. Prawda, dziewiątka to brama do ryb i doświadczona ekipa może tam być groźnym przeciwnikiem—ale trudno. Jestem tu też dla klimatu. Na jedenastce spotykam starego znajomego, którego nie widziałem od lat. Czasem człowiek poznaje nowych przyjaciół, a czasem po prostu odkurza dawnych. To ekipa Baitology—wyjadacze, którzy dobrze wiedzą, co robią.
Pierwszy kontakt
Na zewnątrz ciemno jak w grobie, a właśnie gdy zastanawiam się, jak najlepiej wykorzystać noc, pojawia się wiadomość: pierwsza ryba zawodów złowiona. Punktowana sztuka na stanowisku nr 3. Nie wiem dokładnie, kiedy została złowiona—informacje docierają do nas powoli—ale podobno to amur, około siedmiu kilo. Jestem pewien, że to noc wszystko pokaże. Dni będą tutaj ciężkie, ale noce zdecydują. Moja motywacja rośnie razem ze stresem. Na zawodach, gdzie liczy się każda ryba i każdy gram, gdzie brania są rzadkością, każdy zdobyty punkt czuć dziesięciokrotnie mocniej. Człowiek stawia wszystko na jeden celny strzał. To będzie trudna noc. Na zawodach i tak prawie nie śpię, ale tym razem nie mogę pozwolić sobie na żadne potknięcie. Ku mojemu zaskoczeniu długo nic się nie dzieje. Dopiero około czwartej nad ranem — powolne opadanie sygnalizatora. Od razu wiem, z kim mam do czynienia. A jeśli jest coś, czego naprawdę nie lubię, to właśnie ta jaszczurza ryba. Z jednej strony mnie fascynuje — jest piękna, ma w sobie coś pierwotnego, ewolucyjny relikt. Ale jako wędkarz nie znoszę jesiotrów. Chcę karpia. Może amura. Ale nie to. Jesiotry to żarłoczne, wszystkożerne śmieciarki. Gdy znajdą twoje miejsce, siedzą tam, dopóki coś jest do żarcia — i wypierają inne ryby. A to przy łowieniu karpi to kompletna katastrofa.
Jesior, którego mam na wędce, to zawodnik z wyższej wagi. Walka jest książkowa i naprawdę mam co robić. Nie oddaję mu ani centymetra żyłki za darmo—większość odjazdów amortyzuje kij, wygięty jak łuk aż po rękojeść. Tylko gdy idzie prosto do przodu, lekko odpuszczam hamulec. Po kilku minutach ląduje w podbieraku. Już na pierwszy rzut oka widać, że ma dobrze ponad metr, a gdy ląduje na macie, waży swoje—może ze dwadzieścia kilo. Moja mata ma niewiele ponad metr, a mimo to ryba wystaje z niej dobre 30–40 centymetrów. Druga runda zaczyna się na brzegu—ryba nie chce współpracować, nie mogę wyjąć haczyka. Otrzymuję od niej raz za razem ogonem, jestem cały mokry. W końcu się udaje i wraca do wody. Zakładam świeżą przynętę, zarzucam zestaw i próbuję się przespać. Niezależnie czy karp, czy jesiotr—ta walka dała mi tyle adrenaliny, że jeszcze godzinę nie mogłem zasnąć. Reszta nocy to raczej półsen—każdy zmysł wyczulony na aktywność ryb, które skaczą wszędzie. Po świcie daję sobie spokój ze spaniem i zabieram się za plan na nowy dzień. Znowu będę szukać ryb z Chodem, a drugi zestaw zostawię pod brzegiem. Chod będę przesuwać co godzinę, drugi według sytuacji. Upał robi się coraz większy, a to dopiero rano. Chłopaki z dziewiątki trochę mnie nastraszyli porannym braniem, ale ostatecznie—znowu jesiotr. Może nawet ten sam, którego złowiłem wcześniej. Więc nastraszyli mnie podwójnie. Ale na moje szczęście i ich pecha, znów paryba.
W końcu dotarły do nas kolejne informacje o sytuacji na zawodach. W nocy złowiono dwie kolejne punktowane ryby. Jedna z nich—największa do tej pory—padła na stanowisku numer 8, a chłopaki z trójki mają już dwie sztuki. Muszę coś zacząć robić—tak dalej być nie może. Zamiast Choda zakładam Ziga, bo większość ryb pływa teraz w toni. Po lewej stronie teamu z dziewiątki dzieją się istne orgie—karpie pływają góra-dół i mieszają warstwy wody. Z ciekawości i ostrożności przeskanowałem swój sektor Deeperem i ponownie zmapowałem dno. Strukturę i spady znam dobrze, ale chciałem mieć pewność co do głębokości dla Ziga. W końcu ostatni raz byłem tu dwa lata temu i wtedy mapowałem tylko markerem. Okazuje się, że miałem wszystko idealnie rozpoznane. Na Chodzie dziś testuję pomarańczowy kolor i dodaję Goo—czasem taki drobiazg może zrobić różnicę. Muszę przyznać, że ten atraktor naprawdę mnie zachwycił. Podoba mi się, jak działa, jak trzyma się przynęty i jak pachnie. Już wiem, że kupię wszystkie inne smaki. Na drugi kij założyłem Ziga o długości 1,6 metra i łowię dwa metry nad korytem. Na haczyk idzie pływająca pianka ok. 15 mm, pół na pół żółto-czarna. Żółty na górze dla ryb płynących pod powierzchnią, czarny na dole—bo tam wszystko i tak wygląda na czarne. Oczywiście z dodatkiem Goo. Niestety, mogę smarować jak wariat, ale efektów brak. Na całym łowisku martwa cisza.
Po południu znów zmieniam strategię i postanawiam przycisnąć. Wybieram precyzyjne cykle: zarzucam i nęcę co dziewięćdziesiąt minut. Na oba kije wiążę nowe przypony z delikatniejszych materiałów, dokładnie dopasowane do zaplanowanych przynęt. Na jeden kij idzie neutralna Pacific Tuna, a na drugi wraca Hot Chorizo z pływakiem w oleju. Do zanęty dorzucam płatki owsiane, olej łososiowy i method mix. Ta zanętowa bomba ma przeniknąć cały słup wody i zostawić wyraźny trop. Niestety, neutralne kulki pływają jak szalone—więc kombinuję: pół neutralnej, pół klasycznej. Dużo lepiej. Moczę w tym samym dipie, dodaję PVA i wędruje do wody. Lewy kij: Pacific. Prawy: Equinox z dodatkiem Hot Chorizo. Do lewego tylko ziarna, do prawego Equinox—jedna lub dwie garście piętnastek. Dla precyzji mierzę wszystko co do centymetra na Distance Stickach—nęcenie i zarzuty idealnie w punkt. Zestawy są dopracowane, żyłka oznaczona i zaklipowana. Wszystko ląduje 50–70 cm od brzegu. Jak się nie uda? Ściągam i rzucam od nowa. Zanęta dokładnie na zestaw, plus dwie rakiety na krawędź, żeby ryba trafiła na spad i do koryta. Całość odpalam po osiemnastej i zamierzam jechać tak aż do końca.
Trafienie
Jest dokładnie 19:30, zmieniam zestawy i dorzucam zanętę. Wszystko udaje się ogarnąć jeszcze za dnia, co jest ulgą—w nocy będzie o wiele trudniej. Biorę coś na ząb i ruszam do chłopaków na stanowisko jedenaście. Nie zdążę się nawet rozsiąść, a już biegnę z powrotem do wędek. Już z daleka widzę, że moje zielone diody wciąż się świecą. Krótkie spojrzenie na szczytówki potwierdza to, co słyszę—lewa wędka wygięta jak łuk, a hamulec kołowrotka rytmicznie cyka. Uwielbiam to. Takie brania to czysta adrenalina.
Biorę wędkę do ręki i od razu wiem—karp. Czuję, że to nie jest gigant, ale po tak długim przestoju to niesamowite uczucie. Kilka odjazdów i spokojnie ląduję go w podbieraku. Szacuję na sześć kilo. Nic szalonego, ale punktowana ryba, która przesuwa mnie na trzecie miejsce. Podnosząc go, wydaje się cięższy. Może siedem, siedem i pół. Waga pokazuje ostatecznie 7,2 kg. Szkoda, że nie mogę opisać tej historii dokładnie—nie każdy miałby do niej dystans. Ale jeśli czytają to chłopaki z dziewiątki albo jedenastki, to na pewno mają ubaw po pachy.
Ryba została zważona, wypuszczona z powrotem, a ja odkładam wszystko na swoje miejsce.
Jest chwilę po 22:00 i powoli wślizguję się do śpiwora. Nie zdążę się nawet przekręcić na łóżku, a lewy sygnalizator znów się zapala. Wyskakuję do wędek, obserwuję powolny opad, dociągam żyłkę, a wskaźnik opada jeszcze niżej. Podnoszę wędkę—i nic. Brak kontaktu. Znajduję tylko wyrwane ołowiane obciążenie. Taka właśnie jest wędkarstwo. Najprawdopodobniej ryba była źle zacięta, przy kontakcie wyrwała ciężarek i jednocześnie uwolniła się z haczyka. Drugi opad to już tylko zestaw bez obciążenia, który zsunął się z krawędzi pod brzegiem i stoczył się w kierunku rynny.
Wymieniam przynętę na świeżą, dosypuję zanętę i kładę się spać. Ale od zmroku ryby trzymają się dokładnie przed stanowiskiem numer jedenaście i zaczynam się martwić. Z jednej strony dobrze, że przepływają przez moje łowisko. Z drugiej jednak zatrzymują się dokładnie przed chłopakami. A oni doskonale wiedzą, co z nimi zrobić.
Ostatni dzień zawodów
Budzę się znów chwilę po świcie i zmieniam zestawy. W nocy miałem kilka delikatnych pociągnięć, a teraz przy zmianie przynęt wyciągam całkowicie splątany zestaw. Wszystko dzieje się tylko na lewej wędce—reszta milczy. Strategia jest więc prosta: obie wędki idą pod brzeg, ten sam zestaw, ta sama zanęta, bez wyjątków. Z rozmyślań wyrywa mnie samochód podjeżdżający do stanowiska numer jedenaście. Obawy się potwierdzają. Ważą rybę. Chłopaki złowili karpia w nocy—większego niż mój. Spadam w klasyfikacji i w głowie przewija mi się dokładnie ten sam scenariusz co kilka lat temu. Nie odpuszczam. Szykuję kilka zestawów na zmianę, rzucam precyzyjniej i na obu wędkach stosuję kombinację neutralnej i klasycznej kulki. Nadal Pacific Tuna.
Około dziesiątej rano zaczyna się potworny upał. Siedzę pod brolly, przygotowuję kolejne zestawy i nagle odjeżdża lewa wędka. Od pierwszego kontaktu wiem, że to karp. Walczy podobnie jak poprzedni, może jest nawet trochę większy. Dociągam go pod sam brzeg—i wtedy wszystko psuję. Zmęczenie, zero snu i fala adrenaliny odbierają mi rozsądek. Biorę rybę zbyt gwałtownie, kompletnie niepotrzebnie, i tracę ją tuż przed podbierakiem. Razem z nią tracę drugie miejsce. W tej chwili doskonale wiem, co narobiłem. Jestem załamany, smutny, rozczarowany. Wyrzuciłem szansę—może jedyną. Siadam na łóżku polowym i próbuję nie poddać się frustracji, wmawiając sobie, że wciąż jest szansa. Choć wiem, że nadchodzi największy upał i ryby najpewniej przestaną żerować. Mimo to działam dalej. Zmieniam przynęty, nęcę, trzymam rytm. Co innego mogę zrobić.
Na trzy godziny przed końcem zawodów znów sygnalizator opada. Szybko chwytam wędkę—i znowu nic. Bez kontaktu. Depresja. Może to wina miejsca, może pech, a może to po prostu znany mi już schemat przy łowieniu spod brzegu. Tym razem to była druga wędka. Koniec jest blisko, a ryby kręcą się przy powierzchni. Nadzieja zniknęła. Powoli zaczynam pakować sprzęt i układać go w samochodzie. Chłopaki z dziewiątki wciąż próbują łowić z powierzchni, rzucając chleb wprost między karpie od dziesięciu do piętnastu kilo. Piękny widok—ale bez efektów. Po kilku minutach zawody się kończą. Jestem zmęczony i rozczarowany. Liczyłem na lepszy wynik. Ale mimo wszystko cieszę się, że tu byłem. Coś przeżyłem, zdobyłem kolejne doświadczenie. Wsiadam do auta i jadę na ogłoszenie wyników.
Tylko cztery drużyny złowiły punktowaną rybę przez całe zawody. A ja jestem czwarty. Biorąc pod uwagę stanowisko, warunki i to, jak martwa była woda w tym roku, to tak naprawdę sukces. Cichy, skromny—ale mój.
Jak już wcześniej pisałem—byłem gdzieś, coś przeżyłem, poznałem nowych ludzi, spotkałem starych znajomych i zrozumiałem, że kierunek, który obrałem, naprawdę was porusza. I że mi kibicujecie. A to znaczy dla mnie więcej niż jakiekolwiek miejsce w klasyfikacji.
Tam, gdzie kończą się zawody, a zaczyna się wędkarz.
Patrząc wstecz na te wszystkie lata—od pierwszych zawodów, gdzieś około 2000 roku, kiedy jako dzieciak siedziałem co trzy metry z innymi wędkarzami i traciłem jedną rybę za drugą, bo wyciągałem je za szybko, byle tylko zostały w moim sektorze, aż po wielkie maratony, gdzie po raz pierwszy zobaczyłem, jak poważnie ludzie potrafią traktować coś, co miało być czystą radością—widzę jedną, wyraźną linię. Im głębiej poznawałem świat zawodów, tym głośniej odzywał się we mnie inny głos. Nie był to głos porażki ani usprawiedliwienia, ale głos, który pytał, dlaczego w ogóle zacząłem siadać nad wodą. I dlaczego zostałem tam tak długo.
Lata, w których zajmowałem dobre miejsca, w których wszystko się udawało, wyniki, za które moje młodsze ja oddałoby wszystko—nie dały mi nawet połowy tego, co jedna noc nad pustym brzegiem rzeki, kiedy byłem tylko ja i woda. Zauważyłem to dopiero, gdy pojawiły się pierwsze pęknięcia w całej tej atmosferze: przyjaciele, którzy przestali podawać sobie ręce, zespoły opuszczające zawody przed końcem, uśmiechy zamieniające się w twarze niezdolne zaakceptować, że punkt trafił do kogoś innego. To nie musiało być złe—po prostu nie było moje. I w końcu to zaakceptowałem.
A potem przyszedł kolejny rok, kolejny start. Tydzień przed zawodami siedziałem nad sprzętem, który miałem spakować, i po prostu wiedziałem, że tym razem to nie moje miejsce. Zrezygnowałem z udziału, pozwoliłem przepaść wpisowemu i czekałem, czy będzie mi tego żal. Nie było. Wziąłem wędki i pojechałem nad małą rzekę, gdzie prawie nic nie pływa, a mimo to płynie wszystko, czego potrzebuję. Zamieniłem możliwość walki o punkty i miejsce na podium na możliwość zaczerpnięcia oddechu. Na nurt, ciszę, jelce albo małego karpia—cenniejsze niż wszystkie tabele wyników razem wzięte. Nie dlatego, że są duże. Ale dlatego, że są prawdziwe.
Nie rezygnuję z zawodów, bo sobie nie radzę. Radziłem sobie wiele razy. Po prostu nie chcę już stać w szeregu, gdzie słychać więcej hałasu niż wody. Nie chcę mierzyć życia w centymetrach, kilogramach ani punktach. Chcę łowić tam, gdzie ryba jest tylko jednym z detali—nie celem. Chcę być nad wodą, która pochłania człowieka tak bardzo, że świat na chwilę cichnie—by zaraz potem rozbrzmieć najwspanialszym koncertem natury, jaki można usłyszeć.
A może to właśnie tam—w tej cichej zmianie—zaczyna się Specimen Hunter. Nie jako projekt czy platforma, lecz jako sposób bycia nad wodą, w którym wciąż jest miejsce na poezję, prawdę i cząstkę wędkarza, który nie rywalizuje—po prostu żyje.
Najlepsze historie rozchodzą się po cichu. Od wody do wody. Od wędkarza do wędkarza. Dołącz do tych, którzy schodzą głębiej.
Zdobądź też historie i treści, których nie zobaczysz nigdzie indziej.
Subskrybuj wpisy