Mysterieuze kolk onder de stuw
Deze plek maakte iets in me wakker. Iets wat al lang vergeten was. Iets wat ik niet had verwacht en wat me oprecht verraste. Zoveel emoties, zoveel gevoelens, puur geluk in het moment en die ongelooflijke rust.
Dit uitzicht heb ik al vaak gezien en ik denk niet dat ik er ooit genoeg van zal krijgen. Steeds weer blijft mijn blik er een paar korte ogenblikken op rusten, tot mijn hart er bijna van opspringt. Misschien komt dat juist doordat je zulke plekken niet ontdekt op het moment dat je ernaar op zoek bent. Je gaat gewoon op een gewone wandeling, een paar uur van huis, even tussen weiden, bossen en oude paden, en ineens sta je ergens waar er iets in je hoofd klikt. Iets wat je er daarna niet meer uit krijgt. Het was de zomer van 2022, koningin Elizabeth zat nog op de Britse troon en Real Madrid had net de Champions League gewonnen. Een zomer als alle andere, al was hij vergeleken met de zomers die volgden misschien net iets zomerser. In die tijd besloten mijn vrouw en ik een schilderachtige vallei in de buurt te bezoeken, waar dat kleine stukje trots van ons uit Vysočina doorheen stroomt. We wilden genieten van een aangename middag in de frisse lucht, de zorgeloze zomersfeer opsnuiven en gewoon wat wandelen. Het ging eigenlijk niet zozeer om het verkennen van nieuwe visstekken, zoals je misschien zou denken. Eerder om een wandeling met z’n tweeën. Natuurlijk liep het zoals altijd weer anders, ik ga jullie niets wijsmaken, want ik kan mijn ogen nu eenmaal niet van de rivier afhouden. Maar daarin heb ik één groot voordeel. Mijn vrouw kent me misschien nog beter dan ik mezelf ken en ze voelt tot op zekere hoogte altijd wel aan wat er gaat komen.
De weg naar deze plekken loopt over iets wat misschien alleen door het wegdek nog op een echte weg lijkt. Het verbaast me eigenlijk dat hier nog geen WRC-rally wordt gereden, want bocht volgt op bocht, met binnen een paar kilometer meerdere stijgingen en afdalingen, en dan wordt je ineens de adem benomen. Zodra we de laatste heuvelrug over zijn, opent zich voor onze ogen een ongelooflijk brede en diepe vallei die zich uitstrekt zover het oog reikt. Een groene pracht vol bossen, struiken en weiden, met op de bodem ons kleine riviertje dat zich wild en ontembaar een weg baant. De hemel helderblauw, laag overtrekkende sneeuwwitte wolken, het gras diep groen en hier en daar doorweven met bloemen in alle kleuren en soorten. Kleuren zo vol en helder dat je ogen er bijna van gaan duizelen. Hier vloeien weiden en ongerepte natuur in elkaar over, en uit ieder levend wezen lijkt de zorgeloosheid van het bestaan te stralen. Zo’n overvloed aan insecten en vogels die hier elke stap verrijken, vind je elders maar moeilijk. Misschien ga ik die Vysočina op mijn oude dag nog echt waarderen. Dit gerimpelde landschap heeft gewoon zijn eigen unieke charme.
Op het pad blijven was onmogelijk. Ik hield het misschien een paar honderd meter vol voordat iets me als een magneet naar de oevers trok, die werden omzoomd door oude bomen, struiken en hoge begroeiing. Vanaf deze kant was de rivier bijna onbereikbaar en juist daardoor nog altijd ongerept. Zonder echt pad, door hoog gras en een weide vol bloemen, baanden we ons steeds dichter naar het water toe. Mijn betere helft volgt me altijd en steunt me op weg naar mijn dromen. Niet lang geleden vroeg iemand me of ze ook met me meegaat vissen, en trots antwoordde ik dat dat inderdaad zo is, en best vaak ook. Ze vindt het niet erg om vanaf een boot te vissen, bij de rivier of een stuwmeer te zitten, of in de bus of de bivvy te overnachten. Ik met een hengel, mijn vrouw met een boek, wat wil je nog meer van het leven? Juist het buiten zijn in de natuur is tenslotte het mooiste aan vissen. En hier was meer schoonheid dan we konden bevatten.
De rivier was hier werkelijk prachtig, al was hij iets smaller dan ik had verwacht. Ik kende vooral het lagere deel van dit traject en hier was alles nieuw voor me. De oevers waren hoog en ontoegankelijk, hier en daar mondde een klein beekje uit in de rivier, maar verder gaf het wateroppervlak weinig prijs, afgezien van de vele bochten, keerstromen en obstakels. Zoals op ieder water waren het vlak onder de oppervlakte vooral wat blankvoorns, kopvoorns en hier en daar alvers die de boventoon voerden, maar de donkere rug van een karper, waar ik steeds naar uitkeek, was nergens te zien. Het was schitterend en ik had toen nog geen idee wat me een paar ogenblikken later te wachten stond. Langzaam trokken we steeds verder stroomopwaarts. De vallei werd snel smaller en de rivier verdween niet langer achter de weiden, maar begon de weg te volgen waarover wij liepen. Al van ver zag ik een behoorlijk grote stuw waarvan ik het bestaan niet eens kende.
En de rivier? Zo perfect als haast nergens anders. De bedding was hier twee keer zo breed als op de trajecten verder stroomafwaarts. Een prachtige grote stuw, die als een onveranderlijk onderdeel in het landschap leek te zijn geworteld en eerder deed denken aan de Lužnice of de Vltava. Hij was anders en veel groter dan wat je hier aan de bovenloop van de Jihlava gewend bent. En de kolk onder de stuw? Balsem voor de ziel van een visser. De grote hoeveelheid aangespoeld zand vormde talloze banken, en het zand deed hier meer denken aan woestijnduinen dan aan een rivier. Een aanzienlijk deel van de rivier had zelfs plaatsgemaakt voor zo’n duin, en samen vormden ze een groot schiereiland van zand, kiezels, allerlei schelpen en door de jaren verweerd drijfhout. Als de lagere trajecten onder het wateroppervlak vrijwel levenloos leken, dan krioelde het hier juist van het leven. Ontelbare kleine visjes van allerlei soorten. Jagende roofbleien en gestreepte piraten die de scholen binnenvielen. Onder het oppervlak flitsten in de stroming de gespierde lichamen van onze stroomminnende vissen op. Ik denk dat ik zojuist het paradijs had ontdekt. Een ongelooflijke kolk onder de stuw, vol vis. Maar hoe zat het met de karper, zou die hier ook zitten? En met de barbeel, de koningin van onze wateren? Ik wist zeker van wel. Deze overdadige schoonheid ging namelijk verder in enkele zwarte diepe kommen, opnieuw van elkaar gescheiden door zandbanken, tot ze uiteindelijk overgingen in de rustige wateren van de brasemzone. De diepe kommen vol zwart water en de kolk onder de stuw, met zowel diepe als ondiepe plekken, vormden op zomerse dagen een perfecte plek voor allerlei soorten vis, en al helemaal voor barbelen.
Ik wist toen al dat, als er één plek was die de moeite waard was om met een hengel te bezoeken, het deze was. Maar de mens wikt en het leven beschikt. We zijn niet altijd in staat onze prioriteiten goed te ordenen, en soms blijven zelfs de plekken waar we naar verlangen een tijdlang buiten bereik. Die kolk onder de stuw bleef in mijn hoofd zitten. Het zanderige schiereiland, de banken, het ruisen van de stuw, de stromingen, de diepe kommen, de schaduwen onder de bomen en die vreemde zekerheid dat ik iets had gevonden waar ik simpelweg naar terug moest. En toch duurde het bijna twee jaar voordat ik echt terugkeerde naar deze plek zoals ik me had voorgesteld. Deze plek verdween niet uit mijn hoofd. Hij wachtte alleen.
De terugkeer kwam pas met de start van het roofvisseizoen. Nou ja, de start... het seizoen was eigenlijk al op zondag begonnen, maar die drukte van al die mensen is gewoon niet zo mijn ding, dus ik ging pas op dinsdag. Zo’n avondsessie na een bloedhete dag, ongeveer van half acht tot tien, misschien iets langer. Misschien vergist zich ook nog een klein meervalletje, dacht ik. Opnieuw ging ik samen met mijn vrouw vissen. Onderweg naar het gekozen traject maakten we nog een klein rondje door de omgeving, want zowel boven als onder deze stuw liggen nog andere stuwen, en als er toevallig iemand op mijn uitgekozen plek zou zitten, kon ik zonder veel tijd te verliezen gewoon doorrijden. Gelukkig deed dat probleem zich niet voor. Overal in de omgeving kwamen we kunstaasvissers tegen en praktisch alleen hier was het nog vrij. Alsof de plek me weer had laten terugkomen.
Meteen na aankomst trok ik mijn waadpak aan, pakte de hengels en liep naar het inmiddels vertrouwde zanderige schiereiland. Zoals altijd had ik de hengels en mijn vrouw haar boek en stoeltje. Ik verspilde geen tijd, de tijd begon te dringen, dus ik ging meteen de bodem verkennen. De hengel voor het kunstaasvissen op meerval bleef voorlopig op de oever, terwijl ik met een middelzware hengel en een cheburashka de bodem afzocht. En juist daar kwam de eerste verrassing. Er was bijna geen steen op zijn plek gebleven, behalve de echt grote. De overstromingen van januari leken hier vrijwel alles te hebben veranderd. De hoofdstroom liep nog steeds langs de overkant, maar de banken aan mijn kant waren bijna verdwenen. Waar het water eerst tot mijn middel kwam, stond het ineens nog maar tot onder mijn knieën, en de duin die vroeger midden in de rivier zo’n veertig centimeter onder het oppervlak lag, zat nu nog maar nauwelijks tien centimeter onder water. De enige wat grotere kuil was overgebleven onder het midden van de stuw en in de keerstroom tussen de stenen aan de overkant. De grootste verandering lag echter verder stroomafwaarts, waar alle diepe kommen verdwenen waren. Het water had alle zanderige kuilen meegenomen die hier vroeger de scheidingen vormden tussen de zandcascades.
Ik begon mijn kant van de oever stukje bij beetje af te vissen, tot iets voorbij het midden van de rivier, en daarna waadde ik het water in om ook de andere helft te proberen. Ik wisselde het ene kunstaas na het andere, in soort, kleur en formaat. Het heeft waarschijnlijk weinig zin om op te sommen wat ik allemaal heb ingezet, want het resultaat bleef steeds hetzelfde. Geen enkele reactie van de vissen. Op één vis na die ik waarschijnlijk in de flank raakte en waarvan uiteindelijk alleen een schub aan de haak bleef hangen. De meeste vissers zouden op dat moment meteen ergens anders heen zijn gegaan, maar ik kon dat gewoon niet. Ik was er al een uur en bleef nog steeds proberen een traject van ongeveer zeventig meter af te vissen. Maar ineens maakte het me niet meer uit dat de vissen niet beten. Het ruisen van de stuw, de azuurblauwe lucht, de eeuwenoude reuzen langs beide oevers, die rust, die ongelooflijke rust, dat was alles. Ik liep tot aan mijn middel door het koele water dat tegen mijn waadpak spoelde en voelde een ongelooflijke ontspanning. De zon zakte langzaam en de dag ging over in de nacht.
Als ik dacht dat deze plek magisch was, dan kende ik haar na zonsondergang nog niet. In het laatste restje licht liep ik over de stuw naar de overkant en ging meteen naar de keerstroom eronder. Het halfduister, het vochtige gras en mijn onbekendheid met het terrein zorgden er bijna voor dat ik na een uitglijder rechtstreeks het water in ging. Gelukkig wist ik mezelf nog te corrigeren en belandde ik alleen met mijn achterwerk op de grond. Uiteindelijk bleek de positie zo gunstig dat ik daar gewoon bleef zitten en geleidelijk zowel de keerstroom als de stroming erachter afviste. En juist in die stroming achter de keerstroom kreeg ik de eerste en enige harde tik op de hengel. De vis pakte het aas echter niet door. Er was inmiddels zo weinig licht over dat alles langzaam in het donker verdween, maar alleen tot het moment waarop de ene schijf aan de hemel door een andere werd vervangen. Weliswaar minder helder en koeler, maar veel beter geschikt voor dit spel van schaduw en licht.
Ik zat op de oever op een enorme ronde steen, terwijl het riviertje onder mijn voeten kabbelde en het gras als een levende haag hoog om me heen stond. De nacht was warm en helder, vol geluiden en leven. De oude bomen langs het water vormden nu zwarte muren en overal langs de oevers begonnen kleine bewegende lichtjes op te lichten. Uit die idylle werd ik even opgeschrikt door een kleine vos die misschien een meter achter me uit het hoge gras sprong. Ik weet niet eens wie van ons het meest schrok, maar in elk geval verdween hij ervandoor alsof hij werd achternagezeten. En ik barstte, in plaats van te schrikken, uit in een bevrijdende lach en genoot van die momenten. Ik was zo ontspannen dat er in plaats van angst juist nog meer rust over me heen kwam. Misschien was het tegelijk ook een teken dat het tijd was om terug te gaan naar mijn eigen oever.
Terwijl ik over de stuw liep, genoot ik van die schoonheid in het maanlicht. De lucht was donkerblauw en de maan verlichtte zowel de vallei als de rivier zelf. Een ogenblik draaide ik me om naar het water boven de stuw en bleef als aan de grond genageld staan. Wat ik op dat moment zag, leek uit een droom of een fantasyfilm te komen. De rivier boven de stuw was zwart en zo stil als een spiegel, aan beide oevers bijna zonder onderbreking omzoomd door bomen. De boomkruinen waren zo groot en zo sterk met elkaar verweven dat ze een ondoordringbaar plafond boven het water vormden. Het was pikdonker, doorweven met maanlicht. Het licht dat voor de bomen op het wateroppervlak weerkaatste, verlichtte de tunnel die de bomen verderop vormden. Ik weet eigenlijk niet hoe ik dat tafereel moet beschrijven. Het was zo onwerkelijk dat ik niet zeker wist of ik niet aan het dromen was. Het leek bijna alsof het licht uit het water omhoogkwam en het gewelf van de bomen van onderaf verlichtte. Om de sfeer compleet te maken, waren er bundels blauw licht die kleine openingen in het bladerdak vonden. Een ongelooflijk schouwspel. Op dat moment ontbraken eigenlijk alleen nog lichtgevend plankton of gloeiende vissenlichamen, en dan had ik mezelf waarschijnlijk moeten knijpen om zeker te weten dat ik echt niet sliep.
Ik weet niet hoe lang ik daar stond en met ingehouden adem naar dat tafereel keek. De hele scène trok me naar zich toe door haar geheimzinnigheid en lokte me tegelijk naar de diepte, waar ondanks de bijna magische duisternis geen enkel gevaar leek te dreigen. Alleen rust en mysterie. Betoverd door het moment wist ik me uiteindelijk los te maken alsof ik aan een magneet vastzat en liep verder onder de stuw. Sprakeloos door de schoonheid van de nacht ging ik steeds verder stroomafwaarts door de rivierbedding, zo ver als mijn waadpak het toeliet. Ik liep door het water in het donker van de nacht. De maan verlichtte mijn weg en alleen de donkere schaduwen markeerden de grenzen van de oevers. Tussen de grassen en in het duister van de bomen dansten vuurvliegjes, terwijl het wateroppervlak tot leven kwam. Iemand anders, en op een ander moment misschien zelfs ikzelf, zou bij zo’n nachtelijke waadtocht voortdurend op zijn hoede zijn geweest. Je loopt tenslotte in het donker een onbekend water in, ziet voor je alleen een staalgrijs oppervlak en weet niet wat er onder water, langs de oevers of verborgen in de schaduw zit. Maar ik voelde een rust die ik misschien sinds mijn jeugd niet meer had ervaren. Deze plek maakte iets in me wakker. Iets wat al lang vergeten was. Iets wat ik niet had verwacht en wat me oprecht verraste. Zoveel emoties, zoveel gevoelens, puur geluk in het moment en die ongelooflijke rust. Als dit het volgende niveau van mijn vissen was, hoop ik dat het nooit eindigt.
Als het aan mij had gelegen, was ik daar misschien de hele rest van de avond gebleven. Uiteindelijk wonnen toch het verstand en de rekening houden met elkaar. Ik was er niet alleen en hoewel mijn vrouw stil op de oever zat en waarschijnlijk net zo van die schoonheid genoot als ik, was het tijd om te gaan. Zwijgend verlieten we samen ons kleine schiereiland en zochten we een weg door het hoge gras. Een pad dat ons naar een nog groter sprookje bracht. Nauwelijks waren we door de dichte wirwar van grassen heen en op een klein open plekje tussen de bomen beland, of er ontvouwde zich voor ons een perfect natuurspektakel. Wat maanlicht met een heldere hemel en bomen kan doen, heb ik al beschreven. Tel daar nu honderden en honderden vuurvliegjes op één klein open plekje bij op. Daar viel niet aan te weerstaan. Ik legde mijn spullen op de grond en liep tussen de zwermen door die oplichtten en weer doofden. Die dag beleefde ik een visdag als uit een droom. Een dag die zich waarschijnlijk nooit meer zal herhalen. Een dag waarop ik geen enkele vis ving en toch een van de meest volmaakte vissessies ooit beleefde.
Veel vissers hebben hun eigen idee over wat een geslaagde vissessie is. De een telt vissen, de ander centimeters, gewicht of foto’s. Ik beoordeel het succes van een vissessie aan het verhaal dat eraan overblijft. En hier was dat verhaal als een sprookje. Een verhaal dat me tot het einde van mijn dagen zal bijblijven. Lange tijd heb ik me afgevraagd of ik er überhaupt over moest schrijven. Of ik een sessie moest beschrijven die niet zozeer over vissen ging, maar veel meer over gevoelens. Uiteindelijk besefte ik dat vissen precies daarom draait. Om gevoelens, rust en geluk. Om de mogelijkheid terug te keren naar je jeugd en die steeds opnieuw te beleven. Om plekken waar je al het andere vergeet en even gewoon bent waar je hoort te zijn.
De ervaring van die sessie had zo’n diepe indruk op me gemaakt dat ik het nog geen week zonder dit water uithield. Deze keer verruilde ik het kunstaasvissen echter voor feedervissen en vissen op de bodem. Het tijdperk van de feeder was aangebroken, het tijdperk van lichte én zwaardere montages, het tijdperk van de hoop dat ik eindelijk zou ontdekken wat er werkelijk allemaal onder dit wateroppervlak rondzwom. Ik had een paar dagen vispauze achter de rug en na mijn vorige poging, waarbij de vangsten nogal tegenvielen, wilde ik mijn reputatie weer herstellen. Ik geloofde dat deze technieken in de warmere maanden dodelijk effectief zouden zijn. Vandaag besloot ik vrij licht op pad te gaan. Twee feederhengels, een schepnet, steunen, een klein stoeltje, wat klein materiaal, voer en iets voor op de haak. Meer heeft een mens niet nodig.
Ik vertrok al rond lunchtijd naar mijn favoriete plek, want het roofvisseizoen was volop bezig en ik wilde niet het risico lopen dat iemand anders mijn stek inpikte. De strategie werkte en opnieuw genoot ik van het uitzicht op mijn kolk onder de stuw. De lucht was prachtig blauw en de temperatuur bijna zomers. Ik zou zelfs zeggen dat deze dag sterk deed denken aan de tijd waarin ik deze plek ontdekte. Alles stond mooi groen, de stuw ruiste en het water kookte in de kolk. Langs de oever wemelde het van het kleine grut en in de stroming bij de overkant was het dankzij de aanvallen van roofvissen behoorlijk druk, soms zelfs boven het wateroppervlak. Er was geen tijd te verliezen. Voor deze sessie koos ik twee verschillende strategieën. Met één lichtere hengel wilde ik de diversiteit van het visbestand uitproberen, met de andere meer gericht op vissen uit de stroming. Op de lichtere montage gingen maden en die wierp ik onder de bomen aan de overkant, naar de plek waar de zandbank langs de hoofdgeul eindigde. Voor de tweede hengel koos ik een sterkere haak, een worm en een plek rechtstreeks in de stroming op een stenige bodem. Ik hoopte op een blauwneus, een sneep en natuurlijk, laten we eerlijk zijn, op een barbeel.
Daar moest ik echter nog even op wachten, want de lichte hengel begon zelfs zonder vooraf voeren meteen vis op te leveren. De vechtlust van de eerste aanbeet verried een mooie blankvoorn, en met een glimlach op mijn gezicht gaf ik het visje tijdens de dril alle ruimte. Een blankvoorn van rond de dertig centimeter was echt een mooie verrassing. Ik wierp de montage opnieuw in, maar deze keer had ik de hengel nog niet eens kunnen neerleggen of ik was alweer aan het binnendraaien. De volgende vis was meteen een andere soort, namelijk een ruisvoorn. Geen reus, maar zijn kleuren maakten alles goed. Opnieuw wierp ik in en een paar seconden later draaide ik alweer een volgende vis binnen. Weer kwam er een blankvoorn op de kant, opnieuw van een prachtig formaat. Zo ging het bijna een halfuur door. Ik ving de ene vis na de andere. Ontelbare blankvoorns, allemaal rond de dertig centimeter, iets wat me volgens mij nog nooit eerder was overkomen. Daartussen kwamen ook enkele ruisvoorns, af en toe een alver, zelfs een paar kleine roofbleien en enkele minder vaak voorkomende kopvoorns.
Uiteindelijk besloot ik die sprint zelf te onderbreken en eindelijk ook de tweede hengel in te gooien. De montage ging de stroming in en ik hoopte op een van onze rivierjuwelen. Maar nog voordat ik mijn aandacht weer volledig op de lichtere hengel kon richten, verraste de worm in de stroming me. De hengel stond te bonken onder de druk van een kleine vechter. De vis was klein, maar ging compleet tekeer. Wie zulke acrobatiek kent, denkt meteen aan een baars. Dat kleintje was misschien vijftien centimeter, maar toch maakte hij me blij. Eindelijk lagen beide hengels, en vooral tegelijk, in het water. Een tijdje werd alles stil. Toen kwam er een felle aanbeet op de lichte hengel. De hengel boog bijna tot aan mijn pols en eindelijk kon ik genieten van een echte dril. De vis ging als een bezetene tekeer en maakte volop gebruik van de kracht van de stroming. Ik had nog steeds geen idee wat er aan de andere kant zat. Te snel voor een karper, te sterk voor een kopvoorn. Plotseling zag ik halverwege de rivier, vlak onder het oppervlak, een opgerichte, puntige rugvin en begon ik me te verheugen. Dit moet een barbeel zijn, mijn allereerste barbeel. Naar schatting rond de veertig centimeter, maar het is een barbeel, mijn zeldzame droomvis op de rivier de Jihlava. Bij het scheppen zakte de opwinding echter weg en keek ik, teleurgesteld al was het maar voor één seconde, naar een prachtige donkere blauwneus.
De teleurstelling verdween zo snel alsof ze er nooit was geweest, want ook deze vissoort is een geweldige vechter en een prachtige bewoner van onze wateren. Die dag bracht ik drie perfecte uren aan het water door, vol actie en aanbeten. Er kwam nog een grotere baars op de kant die de worm wel zag zitten, en een paar brasems en wat kopvoorns maakten het rijtje compleet. De barbeel bleef me echter ontzegd. Maar misschien hoorde het ook gewoon zo te zijn. Sommige vissen moet je niet meteen krijgen. Sommige dromen moeten even rijpen, anders verliezen ze hun smaak. Tijdens de volgende sessies kwamen er niet meer zoveel blankvoorns van dat formaat. Het leek alsof het visbestand kleiner was geworden en ik besloot mijn strategie te veranderen. Ik begon me op grotere vissen te richten. Eén feeder met voer, een haak met een flinke portie maden of een worm, en de tweede hengel als val in de stroming met een pellet en minimaal voeren. Ik wilde dichter bij de vissen komen die niet toevallig in de stroming staan. Bij de kopvoorns, blauwneuzen, snepen en vooral bij haar. Bij de koningin van de rivieren.
En de verandering loonde. Geleidelijk kwamen er verschillende kopvoorns op de kant, brasems van vergelijkbaar formaat, enkele blauwneuzen en prachtige snepen. Die zijn hier werkelijk schitterend, forser van kop en donkerder van kleur dan de vissen die ik van andere trajecten ken. Maar de vraag bleef dezelfde. Hoe zat het met die beroemde barbeel? Uiteindelijk kwam ook zij, alleen iets anders dan ik had verwacht. Ik viste op dat moment met de lichte feeder en had net een kleinere blankvoorn gevangen. Op dat ogenblik kwam er een aanbeet op de tweede hengel, dus zette ik de feeder simpelweg in de steunen en richtte me op het drillen van een kleinere blauwneus. Ik was de vis net aan het terugzetten toen ik vanuit mijn ooghoek beweging zag in de top van de hengel die ik even daarvoor zomaar in de steunen had gelegd, met de montage amper een meter uit de kant in misschien veertig centimeter water. Ik pakte de geactiveerde feeder op en, geloof het of niet, aan de andere kant spartelde een piepklein jong van deze koningin van onze wateren.
Het visje was klein, maar het maakte me blij op een manier waarop alleen een droom die uitkomt in de kleinst mogelijke vorm dat kan. Tegelijk bevestigde het me dat ik de juiste weg bewandel. De kolk onder de stuw die ik ooit toevallig tijdens een wandeling ontdekte, was in de tussentijd veranderd. Het water had de diepe kommen weggenomen, het zand verplaatst, de bodem herschreven en me laten zien dat geen enkele plek voor altijd hetzelfde blijft. En toch bleef het paradijs een paradijs. Misschien een beetje anders, misschien minder goed leesbaar, misschien moeilijker te doorgronden. Maar nog steeds een plek waar je tot je middel in het water staat en voelt dat het klopt. Een plek waar je geen enkele vis hoeft te vangen en toch rijker kunt vertrekken dan na de vissessie van je leven. Een plek waar vuurvliegjes tussen de bomen dansen, de maan vanaf het wateroppervlak schijnt en een klein riviertje je toefluistert dat avontuur niet ver weg hoeft te zijn. Je hoeft alleen maar terug te keren.
En ik kom terug. Omdat de barbeel kwam, maar nog niet de barbeel waarvan ik droom. Omdat de stroming haar geheimen nog altijd verborgen houdt. Omdat de kolk onder de stuw niet langer alleen een plek op de kaart is, en ook niet zomaar weer een stek waar je even gaat vissen. Het is een verhaal. En als er iets is waar ik steeds meer van houd aan vissen, dan is het juist dat sommige verhalen niet aan tafel worden geschreven. Ze worden geschreven in een waadpak, in de stroming, in de stilte, in het maanlicht en soms zelfs met een leeg schepnet. En toch wegen ze zwaarder dan alle vangsten ter wereld.
De beste verhalen verspreiden zich in stilte. Van water naar water. Van visser naar visser. Sluit je aan bij degenen die dieper gaan.
Ontdek ook verhalen en content die je nergens anders vindt.
Berichten volgen